تولد فیلمساز چماقدار!

در حالی که فیلم سینمایی اخراجی ها اولین ساخته بلند مسعود ده نمکی در مقام کارگردان که پیشتر به عنوان پدیده جنجالی جشنواره فجر امسال شناخته شد، از فروش بی سابقه ای در سینماهای تهران برخوردار است، و آراء مردم را به خود اختصاص داده است عده ای از منتقدان ده نمکی به عنوان چهره سیاسی جنجال برانگیز سالهای گذشته به جای روبرو شدن با فیلم به عنوان یک اثر هنری و تحلیل و بررسی کم و کیف آن به حاشیه نویسی پیرامون ده نمکی و احزاب اخته سیاسی امروز و فعال دیروز می پردازند که با تمام احترام به منتقدین سیاسی احزاب باید بگویم این نوشته ها نه خاصیت هنری و سینمایی دارد و نه باری از دوش جستجو گران کنجکاو جریانات افراطی و مبهم سالهای گذشته برمی دارد، حال که ده نمکی دوربین به دست گرفته است نباید با لحن چماق دارانه برای فیلمش مطلب نوشت حتی اگر ده نمکی از شکم مادر با چماق به دنیا آمده باشد!

سرنوشت فیلم جدا از سرنوشت کارگردانش نیست اما در عرصه ی تمرین مدارا داعیه داران روشنفکری باید با زبانی بجز زبان صحابه قلدر کیهان به مخالفت با جریانات فرهنگی و یا آثار فرهنگی مغایر با سلیقه خود بپردازند.

من نه قصد دفاع از ده نمکی دارم نه تلاشی برای اثبات حقانیت اخراجی ها برای کسب عنوان برترین فیلم از نگاه مردم.

ضمنا مسعود ده نمکی خودش به تنهایی هم هشتک است و هم هوشتک! هیچ نیازی به میانجی گری من و امثال من ندارد اما مراد نویسنده از نوشتن این سطور، ضمن بررسی این موضوع اخیر یادآور شدن این نکته است که شان سینما و کسوت منتقد فیلم و نویسنده سینمایی ایجاب می کند که هر نویسنده ای با هر میزان بضاعت قلم و سواد و اندیشه در نظر داشته باشد که عرصه نقد فیلم میدان تسویه حسابهای شخصی و یا عقیدتی توام با کتک کلامی و مرافعه لفظی نیست و به جای پرخاش و نیشگون و عشوه می شود به تحلیل جدی اثر نشست و آن را به انتقاد کشید.

دوستان عزیز و جوان که تا چند سال پیش از شنیدن نام ده نمکی رعشه به جای لرزه به اندامشان می افتاد امروز فرصتی یافته اند که در مقابل ده نمکی فیلمساز شکلک دربیاورند و عرض اندام شاخه و شونه ای کنند آن هم در قالب یادداشت فیلم با الفاظی که مثلا بشین! . . . گوش کن! . . . که خواننده تصور می کند نامه ای با این ادبیات مفرد را اگر به دست ده نمکی می دادند مردانه تر بود! تا اینکه بخواهند چاپ کنند، از یاد نبریم که نه آن رعشه و لرزه صحیح بود و نه این دست به سخره گرفتن ها و آنچه می ماند تحلیل و تاثیر هنرمندانه هنر و تالیف است چه خود فیلم و چه یادداشت و تحلیل فیلم.

 که با توجه به مقدمه ای که گذشت قضاوت در خصوص این جریان با شما خواننده گرامی است و بس!